De LEI is vastgesteld volgens de ISO 17442-norm door de Internationale Organisatie voor Standaardisatie (ISO). Het wordt voornamelijk gebruikt als identificatiecode voor rechtspersonen die betrokken zijn bij financiële activiteiten, zoals de handel in aandelen, obligaties of deviezen.
Het belangrijkste doel van de LEI is het creëren van een wereldwijde standaard voor het identificeren van deze entiteiten op financiële markten. Dit draagt bij aan het transparanter maken en beter traceerbaar maken van financiële transacties en de organisaties die daarbij betrokken zijn.
Elke LEI-code is specifiek voor één rechtspersoon en verandert niet. Dit betekent dat elk bedrijf dat financiële transacties verricht, wereldwijd op unieke en duidelijke wijze kan worden geïdentificeerd.
Welke informatie is identificeerbaar aan de hand van een LEI-nummer?
De informatie die aan een LEI-nummer is gekoppeld, is openbaar en beschikbaar in de vorm van de GLEIF LEI-index. De index wordt door GLEIF continu ter beschikking gesteld als een publiek goed, kosteloos en onder de Open Data-licentie.
De LEI-index stelt gebruikers in staat om rechtspersonen duidelijk te identificeren, waardoor de wereldwijde markt transparanter wordt. Een LEI-nummer bevat op zichzelf geen informatie, maar in combinatie met de index is het mogelijk om details over een bedrijf te achterhalen, zoals het type rechtspersoon, de officiële naam, de huidige status, de plaats van registratie, het registratienummer, het rechtsgebied waaronder het valt en contactgegevens zoals het adres van de statutaire zetel en het hoofdkantoor. Deze informatie staat bekend als Level 1-gegevens en maakt het mogelijk de identiteit van de entiteit vast te stellen.
Een LEI-nummer bevat ook informatie over het eigendom van de entiteit, ook wel Level 2-gegevens genoemd. Deze gegevens laten zien wie eigenaar is van het bedrijf en wie het bedrijf zelf in eigendom heeft.
Het door de Global Legal Entity Identifier Foundation (GLEIF) geformuleerde doel van een LEI-nummer is het beantwoorden van twee belangrijke vragen bij financiële transacties tussen bedrijven: „Wie is wie?” en „Wie is eigenaar van wie?” Door niveau 1-gegevens en niveau 2-gegevens te combineren, is het mogelijk om deze vragen op een efficiënte manier te beantwoorden.
Hoe is een LEI-nummer opgebouwd?
Een LEI-nummer is een uniforme code volgens de ISO 17442-norm, bestaande uit een combinatie van 20 letters en cijfers. Hieronder volgt de uitsplitsing:
- De eerste 4 cijfers geven het ID aan van de Local Operating Unit (LOU) die de LEI heeft uitgegeven.
- De volgende 2 cijfers, nummer 5 en 6, zijn gereserveerd voor toekomstig gebruik en zijn voorlopig ingesteld op ’00’.
- De cijfers 7 tot en met 18 zijn uniek voor elke entiteit en kunnen een combinatie van letters en cijfers zijn. Ze bevatten geen ingebouwde informatie.
- Ten slotte worden de laatste twee cijfers, nummer 19 en 20, gebruikt voor verificatiedoeleinden.
Deze structuur zorgt ervoor dat elk LEI-nummer uniek is en de entiteit waaraan het is toegewezen nauwkeurig weergeeft.
Wie heeft een LEI-nummer (Legal Entity Identifier) nodig?
Een Legal Entity Identifier (LEI)-nummer is vereist voor entiteiten die betrokken zijn bij financiële transacties, met name bij de aan- en verkoop van aandelen, obligaties of andere effecten. De vereiste voor een LEI-nummer verschilt per rechtsgebied en geldt onder meer voor:
- Eenmanszaken die via een vennootschap opereren
- Banken en kredietverstrekkers
- Beursgenoteerde ondernemingen
- Beleggings- en verzekeringsmaatschappijen
- Effectenmakelaars
In de Europese Unie moeten zowel beleggingsondernemingen als hun cliënten een LEI-nummer hebben op grond van de MiFID II- en MiFIR-regelgeving. De EU-autoriteiten handhaven dit strikt en verbieden handel tussen beleggingsondernemingen en cliënten als een van beide partijen geen LEI heeft.
Eenmanszaken of particulieren die via een vennootschap financiële activiteiten uitoefenen, zoals de handel in aandelen, kunnen ook een LEI nodig hebben, afhankelijk van de specifieke regels van het rechtsgebied waarin zij actief zijn. Deze vereiste is wereldwijd niet uniform en varieert op basis van lokale financiële regelgeving.
De vereiste voor een LEI-nummer geldt voor diverse sectoren, waarbij bepaalde rechtsgebieden rechtspersonen verplichten een LEI te hebben voor eenvoudige identificatie. Lees meer over LEI in regelgeving.
Een LEI-nummer (Legal Entity Identifier) is niet vereist en ook niet beschikbaar voor natuurlijke personen.
Belangrijkste punten
Een LEI, of Legal Entity Identifier, is in wezen een unieke code die wordt toegekend aan entiteiten die actief zijn op financiële markten. Deze code is nodig voor entiteiten die handelen in aandelen, obligaties, futures en deviezen, of wanneer dit door lokale rechtsgebieden wordt voorgeschreven.
- De Global Legal Entity Identifier Foundation (GLEIF) speelt een centrale rol in het LEI-systeem. GLEIF ziet toe op de systeemregels en waarborgt de naleving van haar normen.
- LEI-nummers worden uitgegeven door Local Operating Units (LOU’s) die door GLEIF zijn geaccrediteerd. Deze eenheden zijn verantwoordelijk voor het verifiëren van de gegevens en het waarborgen van de juistheid van elk LEI-nummer.
- Bij elke financiële transactie gebruiken entiteiten hun LEI-nummer ter identificatie. Dit zorgt ervoor dat elke deelnemer aan een transactie bekend en traceerbaar is.
- Toezichthouders vertrouwen op LEI-nummers om toezicht te houden op de financiële markten. Ze gebruiken deze nummers om ervoor te zorgen dat deze markten transparant en minder risicovol zijn.
- Een belangrijke regel op de financiële markten is „Geen LEI, geen transactie“. Dit onderstreept het belang van de LEI in de huidige financiële regelgeving. Zonder LEI kunnen entiteiten niet deelnemen aan de handel.
Kortom, een LEI-nummer vervult een belangrijke rol die verder gaat dan louter een code zijn. Het verbindt verschillende entiteiten, zoals bedrijven, toezichthouders en financiële markten. Deze verbinding versterkt zowel de integriteit als de efficiëntie van financiële transacties op wereldwijde schaal.
Verlenging van een LEI-nummer
LEI-nummers moeten jaarlijks worden verlengd om hun geldigheid te waarborgen. Als een LEI bijvoorbeeld op 1 januari 2024 is uitgegeven, moet deze uiterlijk op 1 januari 2025 worden verlengd. Als de verlenging niet binnen deze termijn plaatsvindt, wordt de LEI inactief of ‘verlopen’. Regelmatige verlenging is essentieel om de informatie in de Global LEI Pool actueel en nauwkeurig te houden.
LOU’s zoals NordLEI faciliteren de verlenging van LEI’s voor verschillende periodes, zoals 1, 3 of 5 jaar. Klanten ontvangen doorgaans ongeveer een maand voor de vervaldatum van hun LEI een herinnering, zodat er ruimschoots tijd is voor verlenging. Voor wie kiest voor meerjarige verlengingen, zorgen LOU’s zoals NordLEI ervoor dat uw LEI-gegevens worden bijgewerkt op basis van de meest recente informatie uit officiële bedrijfsregisters. Dit proces is essentieel voor het behoud van de nauwkeurigheid en betrouwbaarheid van uw LEI-gegevens.
Wie kan een LEI-nummer toekennen?
Hoewel de Global Legal Entity Identifier Foundation (GLEIF) toezicht houdt op het gehele LEI-systeem, kent zij niet rechtstreeks LEI-nummers toe. In plaats daarvan worden de daadwerkelijke toekenning en het beheer van LEI’s uitgevoerd door door de GLEIF geaccrediteerde Local Operating Units (LOU’s), zoals NordLEI. Deze LOU’s fungeren als het primaire aanspreekpunt voor rechtspersonen die een LEI-nummer willen verkrijgen.
Elke LOU werkt volgens de door de GLEIF vastgestelde normen en richtlijnen, waardoor consistentie en betrouwbaarheid bij de toekenning van LEI’s worden gewaarborgd. Rechtspersonen die een LEI willen verkrijgen, kunnen kiezen uit een van deze geaccrediteerde LOU’s, die vermeld staan op de GLEIF-website. Deze aanpak zorgt ervoor dat het proces voor het verkrijgen van een LEI toegankelijk en gestandaardiseerd is en een hoog niveau van gegevensintegriteit handhaaft.